kendini,diğer insanlardan daha değerli sanma.kişinin kendini bir şey zannetmesi, karşısındaki insanların ona gösterdikleri tutum ve davranışların sonucu gelişen bir durumdur.kimse durduk yere kendini bir şey zannetmez.örnek olarak,kişi çok zengindir. etrafındaki insanlar,kişiye zengin olduğu için ayrıca bir değer gösterir,karşısında el pençe divan dururlar. kimisinin de makam ve mevkisi için karşısında hazırolda durulur.kimisi çok güzeldir.güzelliği ölçüsünce pohpohlanır.kimisi ailesi tarafından el bebek gül bebek yetiştirilmiştir.insanoğluda, çevresindeki insanların ona karşı davranışları sonucunda "ben neymişim" havasına girer. takdir etmek,saygı duymak ayrı, pohpohlamak ayrıdır.genellikle bu ikinci yazdığım durum sonucu insanlar,kendini bir şey sanarlar.belki de gerçekten bir şeydirler.ama aşırı pohpohlama ile kibir tavan yapar.-bu arada her insanın içinde azda olsa kibir vardır.-
anlatımımı, hicivleri ile bilinen -ya da bilinmeyen-bir şairin birkaç dizesi ile desteklemek istiyorum.
pehpehler,pohpohlarla çok itleri at yaptık
uçurdukta göklere,alkıştan kanat yaptık.
hiç yoktan başımıza koca saltanat yaptık.
üstüne çul vursanız,it onu kanat sanır.
eşeğe gem vurmayın,kendisini at sanır.
namdar rahmi karatay
Oturum aç
Üye ol
Parolamı unuttum
