Türkiye'nin memur portalı

@sametdnr3053

Babam durumu çok iyi iken ilk oturduğu mahalledeki halka yardım edermiş söyler di çok umursamazdim birgün Arnavutköy de stajerlik yapıyorum sürekli mühendislere memurlara çay götürüp getirirdim bir tanesi çıktı oğlum bizi çaya bogdun sen nerelisn dedi sivasliyim dedim neresinden falan derken Koyulhisar deyince soyadın ne senin dedi soyadimi söyleyince babamın adını sordu söyledim gözlükleri ni çıkardı hüzünlü bir şekilde sen bu mahallede hiç oturdun mu dedi ben doğmadan önce oturmusuz abim bu mahallede doğmuş ama dedim, dediki o adam senin baban mahalleye gelirdi bize bir sürü yardım eder giderdi dedi dolu gözler le her akşam babam almaya gelirdi dedim bekle babam gelecek akşam almaua bulusun bakalım hatirlayacakmi seni dedim babam görür görmez tanıdı bir birlerine sarılıp huzunlendiler hiç unutmutorum iyilik iyidir arkadaşlar dua edin iyilik yapabilmek icn bir başkasının mutluluğu sizi mutlu ediyor sa insan siniz

@Lokka61

Çinli bir bisiklet gezgini Trabzonda çalıştığım restoranttan sabah çorbası içti.

Ustam parasını almadı.

Yolluk taze ekmek ve içecek vermişti.

Adam şaşıra şaşıra teşekkür etmişti.

Elinde ekmeklerle kala kaldığı şaşkınlığı hiç unutamam.

Orta okul 2'ye gidiyordum, sınav haftası yorgun düşmüştüm. Okul çıkışı karnım çok açtı, Beslenme yetmiyordu kahvaltı edemiyordum. Paramın yetmiyeceğini bilmeme rağmen bir hamurger firmasının fiyatlarına bakıyordum, orası da böyle cam etrafı çevrili, dışarıdaki camdan içeri televizyonlardan fiyatlar gözüküyordu, oradan bakarken birtane adam beni el kol hareketi yaparak içeri çağır ne istiyorsun dedi gel söyle dedi. bende dedimki bişey lazım değil sağ olun dedim, Adam ise ekranlardaki menülerden birini seç dedi. bende yok sağolun felan derken adam bir şekilde ikna etti seçtim, hala unutmam onun parasını ödedi adam sonra bir anda kayboldu sırf görüp te utanmamam için.

Netflix'te var.

Mary Shelley'in defalarca sinemaya ve televizyona uyarlanmış ölümsüz eseri Frankenstein'ın yerli bir uyarlaması.

@Oguz-jn1vv

2014 senesinde üniversite okurken dört arkadaş gezmek için Trabzon a gitmiştik . Üniversite hevesiydi işte beş kuruş paramızda yoktu . Dönüş biletinide almıştık ama tam kafa kafaya sıfırı gördük . Yağmur çok bastırınca dolmuşa binmiştik. 6-7 lira olması lazımdı kişi başı tam hatırlamıyorum. Tabi nerde bizde o para .Nasıl yapacağız şoföre derdimizi nasıl anlatacağız diye tartışırken bir abla bize kulak misafiri olmuş . Gözü dola dola çocuklar 200 liranız düşmüş paranızı alın diye uzattı. Yok bizim değil desekte zorla parayı verdi . Yemin ederim ne o ablanın simasını nede Trabzon u unuttum . Her zaman da dua ederim . İnşallah bir ömür derdi tasası olmaz . Aradan 11 sene geçti . Ben atandım Ankara da göreve başladım . Elimden geldiğince gözüme çarptıkça özellikle öğrencilere bende yapmaya çalışıyorum.