Türkiye'nin memur portalı

İnsan muhtaçtır; doğumla başlayıp ölüme dek süren bir muhtaçlıkla yürür hayatın içinde. İlk nefesinden itibaren bir ele, bir söze, bir kalbe ihtiyaç duyar. Büyüse de güçlense de bu ihtiyaç yalnızca şekil değiştirir.

En çok sevgiye muhtaçtır insan.

Sevgi, ruhun sığınağıdır. Sevilmeyen bir yürek eksik kalır; sevgi ise en kırık yanları bile onarır. Bu muhtaçlık zayıflık değil, insan olmanın en zarif tarafıdır. Çünkü insan, sevgiyle anlam bulur; sevgiyle tamamlanır.

Sağlıklı bir beden ve ruh için; en az 5-6 saat uyunması gereken süre.

Sonuca varış noktasını, kelimelerle uzatmak.

Dinleyici boncuk gibi söyleyene bakar ve içinde ağzına kürekle vurma düşüncesi hasıl olur.

İçte kalan bir duygu olduğu için zararsızdır, sadece planda kalır, eyleme geçmez.

Şifalıgiller sendikasına kayıtlı sülale.

Ayrıca sarmısak değil sarımsak :)

Soruyu yeniden yazıp, sonuç kısmını hayal gücüne bırakmak.

Görmeden bağ kurma sanatıdır radyo.

Sesi yüzünden ayırmak, kelimeden ruh tanımak, bir şarkının arasına saklanmış hayatı yakalamaktır.

Radyo; gözün değil, kalbin devrede olduğu bir mecradır.

Sunucunun kahkahasında bir samimiyet, ses tonunda bir yorgunluk, şarkı aralarında kendi hikayeni bulursun.

Frekans dediğin şey aslında biraz da kaderdir; o an açtığın istasyon, ruh halinle anlaşır.

Gece radyosu ayrı bir memlekettir mesela.

Sokaklar tenhalaşır, şehir uyur, sesler derinleşir.

Bir yabancının sesi, en tanıdık hisse dönüşür.

O an anlarsın; bazen insan, hiç görmediği birine en içten halini anlatabilir.

Radyo dinlemek; kalabalıklar içinde yalnız kalmak değil, yalnızken bir sese tutunmaktır.

Ve bazen tek bir şarkı, bütün günün yükünü omzundan alır.