Türkiye'nin memur portalı

Bir eve girersin; eşyalar tanıdıktır, duvarlar seni bilir, aynadaki yüz sana aittir.

Ama yine de içeri tam yerleşemezsin.

Parmak izlerin her yerde olsa da, ruhun hiçbir köşeye tutunamaz.

Sanki birazdan kalkıp gidecekmişsin gibi oturursun hayatının ortasına; dizlerinin ucunda, temkinli, sessiz.

Zaman senin üzerinden geçer, ama sana değmez.

Sevinçler kapını çalar, içeri girer, oturur ama sen onlara ev sahipliği yapamazsın.

Acılar bile yabancı gibi davranır; dokunur, geçer, iz bırakır ama sahiplenmezsin.

En garibi de şudur; gitmek istersin bazen, gerçekten gitmek.

Ama nereye gidersen git, yanında taşıdığın tek şey yine kendindir.

Ve insan, en çok kendisinden misafir olamaz.

Bu yüzden kalırsın...

Kendine ait olanın içinde, kendine ait olamadan.

Bir ömür ağırlığında, geçici gibi.

Bazı insanların "susadım" demeden gün bitirebilme hali.

Su şişesi yanında durur ama el bir türlü ona gitmez; sanki beden değil de alışkanlıklar yönetiyordur susuzluğu.

Çayla, kahveyle kandırılan bir ihtiyaç, aslında en sade haliyle hayatın kendisidir ama en çok ihmal edilendir.

Su içememek çoğu zaman bir unutkanlık değil, bir dirençtir; kendine ayırmadığın küçük bir özenin eksikliği.

Halbuki bir yudum su, sadece susuzluğu değil, insanın içindeki yorgunluğu da alır biraz.

Ama işte, bazı günler insan kendine bile üşenir.

Ara ara uyku seansı yapar sözlük ama ölmez, ölemez, öldürmeyiz :)

Sözü söyleyen anonimin nokta atışı yaptığı tespit.

kar yağdı bugün Isparta'ya, mutlu musun ey anonim :)

Hala kış bitmedi, bugün memleketime kar yağdı, özlemek için hiç zaman vermiyor canım memleketim, Sibirya'mısın sen mübarek kendine gel :)