Türkiye'nin memur portalı

sözlüğe; hoş geldiniz, hoş geldik...

sözlük; dünya kederiyle, mutluluk kırıntılarının aynı satırda buluştuğu, kalemin dile dönüştüğü bir iç mekândır.

gökkuşağına benzer biraz; insan burada ruhunu bir uçurtma gibi göğe salar, kelimeler rüzgârla dans eder.

kimi zaman bir veda düşer sayfalara, sessizlik büyür; kimi zaman birden coşar kalemler, taşar satırlar.

işte o an, sözlüğün ihtişamı görünür.

bir çekim gücü vardır kendine, görünmez ama derin; ve vefası eksilmeyen bir yar gibi, insanı hep aynı limanda bekler.

Gülistan Doku; Tunceli Munzur Üniversitesi Çocuk Gelişimi Bölümü ikinci sınıf öğrencisiyken 4 Ocak 2020'de kaldığı Kredi Yurtlar Kurumu'ndan ayrılarak kaybolmuş bir genç kızdır.

Ailesi 6 yıldır dosyanın aydınlanmasını bekliyor.

Doku ailesinin mücadelesi sonucunda dosya şu an aydınlatılma aşamasında.

Dosyada görevi kötüye kullanıp, delil karartan kamu görevlileri mevcut.

Dönemin Tunceli Valisi halen İçişleri Bakanlığı müfettişi olan Tuncay Sonel'in oğlu ile birlikte toplam 13 kişi tutuklanmış durumda.

Gizli tanık; Sonel'in oğlunun Gülistan'ı Uzi ile öldürdüğünü beyan etmiş, ifadede cinsel saldırı, hamilelik ve delil karartma iddialarınında yer aldığı bir gazete haberinde belirtilmiş durumda.

Gülistan Doku'nun ablası Aygül Doku; şu an gözaltında olan Gökhan isimli polisin kendilerine ulaştığını ve Gülistan'ın delillerini silmek karşılığında 10 bin dolar aldığını ifade ettigini, bu konuya ilişkin belgelerinde kanıt olarak var olduğunu belirtmiş durumda.

Ama hala Gülistan Doku'nun ceseti bulunamamıştır.

Kayıp başvurusu olarak başlayan bu soruşturma dosyası, korkarım ki bir cinayet dosyası olarak kapanacak gibi.

Her kim ne yaptıysa, bedelini Adalet aydınlığında misliyle ödemesi/ödetilmesi temennisiyle.

Bazı kalpler vardır; yeryüzü acılarını rastgele dağıtırken, en ağır payı onlara bırakır.

Bir çocuğun yarım kalan oyunu, bir annenin sustuğu yer, bir şehrin ansızın kararan sabahı.

Hepsi gelip o kalpte yer bulur.

Dünya onlara biraz fazla dokunur.

Her acı, her kırık hikaye, her yarım kalmış hayat; içlerinde yeniden yaşanır.

Sanki yeryüzü, bütün kederini onların kalbine emanet etmiş gibidir.

Alışamazlar.

Çünkü alışmak, acıyı sıradanlaştırmaktır.

Onlar ise hiçbir acıyı sıradan sayamayacak kadar incelikli bir yerden bakarlar hayata.

Her yaraya bakarlar.

Her sızıyı duyarlar.

Her sessizliği içlerinde büyütürler.

Dünya unutmaya meyilliyken, onlar hatırlamanın yükünü taşır.

Bu yüzden her sarsıntı, içlerinde derin bir yankıya dönüşür.

"dayanamamak" dedikleri şey, aslında kırılmamış bir vicdanın en saf halidir.

Çünkü bazı kalpler kalkan olmayı bilmez; yalnızca yankı olur.

Ne eksik, ne fazla.

Sadece hakikatin acısını olduğu gibi taşıyan bir yankı.

Ve en çok onlar yorulur, en çok onlar susar...

spoiler

#41nm kapat gözlerini ve sessizlikte sesli dinle...

"Yoruldum patron... Yolda olmaktan yoruldum..."

Bir eğitim kurumunun, güvenin ve masumiyetin simgesi olması gerekirken; silahın gölgesine düşmesiyle ortaya çıkan en ağır toplumsal kırılmalardan biri.

Okul, öğrenmenin ve büyümenin mekanıyken; bu tür saldırılar, yalnızca fiziksel bir şiddeti değil, aynı zamanda toplumun vicdanında açılan derin bir güven yarasını da temsil eder.

Her olay, geride sayılar değil; yarım kalmış cümleler, susturulmuş hayaller ve "neden?" sorusuna verilemeyen cevaplar bırakır.

Bu yüzden okul saldırıları, sadece bir güvenlik meselesi değil, aynı zamanda bireysel yalnızlık, toplumsal ihmal ve psikolojik kırılmaların birleştiği karanlık bir aynadır.