Türkiye'nin memur portalı

Sözlü şiddet, çoğu zaman sesi duyulmayan bir fırtınadır. Dışarıdan bakıldığında yalnızca birkaç kelime gibi görünür; oysa insanın iç dünyasında derin çatlaklar bırakır. Bir bakışın eşlik ettiği küçümseme, bir cümleye gizlenmiş alay, sürekli yinelenen sertlik. Hepsi, kalbin üzerine usul usul düşen ağır taşlar gibidir.

Söz, en zarif köprüleri kurabildiği gibi en hassas bağları da yıkabilir. Bu yüzden dil, bir emanet kadar kıymetlidir. Kırıcı bir üslup, yalnızca o anı değil, insanın kendine dair inancını da incitebilir. Zamanla kişi, duyduğu sözleri kendi iç sesi sanmaya başlar; işte en derin yara orada açılır.

Oysa her insan, varlığına saygı gösterilen bir iklimde nefes almayı hak eder. Nezaket, ilişkilerin süsü değil; ruhunu koruyan ince bir örtüdür. Merhametle kurulmuş bir cümle, bazen uzun yılların yorgunluğunu hafifletebilir.

İnsan, en çok da kırılgan olduğu yerde incelik bekler. Çünkü kalp, sertliğe değil; anlayışa ve şefkate açtır.

İnsan muhtaçtır; doğumla başlayıp ölüme dek süren bir muhtaçlıkla yürür hayatın içinde. İlk nefesinden itibaren bir ele, bir söze, bir kalbe ihtiyaç duyar. Büyüse de güçlense de bu ihtiyaç yalnızca şekil değiştirir.

En çok sevgiye muhtaçtır insan.

Sevgi, ruhun sığınağıdır. Sevilmeyen bir yürek eksik kalır; sevgi ise en kırık yanları bile onarır. Bu muhtaçlık zayıflık değil, insan olmanın en zarif tarafıdır. Çünkü insan, sevgiyle anlam bulur; sevgiyle tamamlanır.

Sağlıklı bir beden ve ruh için; en az 5-6 saat uyunması gereken süre.

Sonuca varış noktasını, kelimelerle uzatmak.

Dinleyici boncuk gibi söyleyene bakar ve içinde ağzına kürekle vurma düşüncesi hasıl olur.

İçte kalan bir duygu olduğu için zararsızdır, sadece planda kalır, eyleme geçmez.