Dibe vurmak, hayatın insana fısıltıyla değil, derin bir sükûtla konuştuğu andır. Öyle bir andır ki, insanın içindeki bütün sesler susar; geriye yalnızca kalbin ağır ve hakiki atışı kalır. Yeryüzü genişler, gökyüzü uzaklaşır, zaman yavaşlar. İnsan, en çok da o karanlık eşiğin kıyısında kendine rastlar.
Dip denilen yer, yalnızca düşüşün değil; soyunuşun da mekânıdır. İnsanı yoran maskeler, taşınan ağır anlamlar, başkalarına yetişme telaşı? Hepsi orada bir bir çözülür. Can yanar elbette; fakat o yanış, küle dönmek için değil, arınmak içindir. Çünkü bazen insanın yeniden doğabilmesi için önce kendi gölgesine kadar inmesi gerekir.
Dibe vurmak bir tükeniş değil, içe doğru açılan bir kapıdır. Orada öğrenilir sabır, orada büyür metanet. Ve insan, en karanlık yerin bile bir sabaha komşu olduğunu, ancak o karanlığın içinden geçerken anlar.
Oturum aç
Üye ol
Parolamı unuttum
