Türkiye'nin memur portalı

spoiler

Barış Manço/Dönence

İnsanın ilk adımıyla başlayıp son nefesine kadar uzanan, taşlı, topraklı, bazen çiçekli ama daima öğretici bir serüvendir.

Her durak bir iz, her düşüş bir hatıra, her kalkış sessiz bir zafer taşır içinde.

Yaşam yolu, insanı en çok kendine götürür; başkalarına vardığını sandığı her an, aslında kendi derinliğine biraz daha iner.

Sevinçler gelip geçer, acılar kök salar; fakat insan, en çok yürüdüğü kadar olur.

Ve gün gelir, geriye dönüp bakıldığında; varılan yerden çok, yürürken hissedilenler anlatır hikâyeyi.

Çünkü yaşam yolu, varış değil; içte büyüyen o sessiz, ağır ve gerçek yolculuktur.

spoiler

Ansızın çalan bir ezginin, insanı kendi içinden alıp hatıraların kıyısına bıraktığı o ince anın adıdır.

Ne zaman başladığı bilinmez; bir melodi dokunur kalbe, zaman çözülür, mekân silinir.

İnsan bir anda hem burada hem çok eskide olur.

Bir şarkı bazen bir yüzdür, bazen yarım kalmış bir vedadır.

Sözleri dile gelmeyen duyguların tercümanı, suskunlukların sesi olur.

Her notası, kalpte saklı bir anıyı usulca uyandırır; kimi zaman bir gülüşü, kimi zaman gözden düşen tek bir damlayı.

Alır götürür...ama nereye, kim bilir?

Belki hiç dönülmeyen bir ana, belki de hiç yaşanmamış bir ihtimale.

Ve insan, o şarkı bitince, kendine biraz daha yabancı, biraz daha derin döner.

İnsanın içinde ince ince sızlayan, adı konulmamış bir hüzünle kendini hatırlatan kırılgan bir iç alemdir.

Ne tam bir acıdır ne de bütünüyle bir sükünet; daha çok, geçmişin gölgesini bugünün kalbine düşüren zarif bir sızı gibidir.

Gamlı gönül, en çok susarken konuşur; en çok kalabalıkta yalnız kalır.

Sevmenin ağırlığını bilen, unutmanın hafifliğine razı olamayan ruhların evidir o.

Bir bakışta derinleşir, bir hatırada çoğalır.

İçinde eski şarkıların yankısı, yarım kalmış cümlelerin izleri vardır.

Kırılmaz sanılır ama en çok o incinir; dağılmaz sanılır ama en çok o savrulur.

Ve yine de, bütün kırıklığına rağmen, sevmekten vazgeçmeyen en narin kalp halidir: gamlı gönül.

Pembiş olurdum :)