bir kere ağlayanı var, benim.
sözlük çocukluğun geçtiği sokağa benzer.
çocukluğunuzun geçtiği sokaktaki komşularınız zamanla taşınır, zamanla başka insanlar sokağınıza taşınır, bu süreçte sokakta bazen çok yalnız kalırsınız; maç etmeyi bırak topla paslaşacak ikinci kişi bulamazsınız. bazen ise öyle kalabalık olur ki, minicik boş arsada onbire onbir maç kadrosu oluşuverir.
sözlükte de sokakta da giden arkadaşlarınızın ayrılık acısı yüreğinize öyle bir işler ki, eski günleri hatırlarken kalbinize kızgın bir maşa değmiş gibi olur. bu hissi herkesin yaşaması mümkün değildir tabi.