Bazı kalpler vardır; yeryüzü acılarını rastgele dağıtırken, en ağır payı onlara bırakır.
Bir çocuğun yarım kalan oyunu, bir annenin sustuğu yer, bir şehrin ansızın kararan sabahı.
Hepsi gelip o kalpte yer bulur.
Dünya onlara biraz fazla dokunur.
Her acı, her kırık hikaye, her yarım kalmış hayat; içlerinde yeniden yaşanır.
Sanki yeryüzü, bütün kederini onların kalbine emanet etmiş gibidir.
Alışamazlar.
Çünkü alışmak, acıyı sıradanlaştırmaktır.
Onlar ise hiçbir acıyı sıradan sayamayacak kadar incelikli bir yerden bakarlar hayata.
Her yaraya bakarlar.
Her sızıyı duyarlar.
Her sessizliği içlerinde büyütürler.
Dünya unutmaya meyilliyken, onlar hatırlamanın yükünü taşır.
Bu yüzden her sarsıntı, içlerinde derin bir yankıya dönüşür.
"dayanamamak" dedikleri şey, aslında kırılmamış bir vicdanın en saf halidir.
Çünkü bazı kalpler kalkan olmayı bilmez; yalnızca yankı olur.
Ne eksik, ne fazla.
Sadece hakikatin acısını olduğu gibi taşıyan bir yankı.
Ve en çok onlar yorulur, en çok onlar susar...
Oturum aç
Üye ol
Parolamı unuttum