Türkiye'nin memur portalı

kendi hayatında misafir gibi yaşamak

1. Bir eve girersin; eşyalar tanıdıktır, duvarlar seni bilir, aynadaki yüz sana aittir.

   Ama yine de içeri tam yerleşemezsin.

   Parmak izlerin her yerde olsa da, ruhun hiçbir köşeye tutunamaz.

   Sanki birazdan kalkıp gidecekmişsin gibi oturursun hayatının ortasına; dizlerinin ucunda, temkinli, sessiz.

   Zaman senin üzerinden geçer, ama sana değmez.

   Sevinçler kapını çalar, içeri girer, oturur ama sen onlara ev sahipliği yapamazsın.

   Acılar bile yabancı gibi davranır; dokunur, geçer, iz bırakır ama sahiplenmezsin.

   En garibi de şudur; gitmek istersin bazen, gerçekten gitmek.

   Ama nereye gidersen git, yanında taşıdığın tek şey yine kendindir.

   Ve insan, en çok kendisinden misafir olamaz.

   Bu yüzden kalırsın...

   Kendine ait olanın içinde, kendine ait olamadan.

   Bir ömür ağırlığında, geçici gibi.

    
   • paylaş kısa yol
   • 10.04.2026 22:27
     gül-feşan
   • beğendim
   • şikayetçiyim