Görmeden bağ kurma sanatıdır radyo.
Sesi yüzünden ayırmak, kelimeden ruh tanımak, bir şarkının arasına saklanmış hayatı yakalamaktır.
Radyo; gözün değil, kalbin devrede olduğu bir mecradır.
Sunucunun kahkahasında bir samimiyet, ses tonunda bir yorgunluk, şarkı aralarında kendi hikayeni bulursun.
Frekans dediğin şey aslında biraz da kaderdir; o an açtığın istasyon, ruh halinle anlaşır.
Gece radyosu ayrı bir memlekettir mesela.
Sokaklar tenhalaşır, şehir uyur, sesler derinleşir.
Bir yabancının sesi, en tanıdık hisse dönüşür.
O an anlarsın; bazen insan, hiç görmediği birine en içten halini anlatabilir.
Radyo dinlemek; kalabalıklar içinde yalnız kalmak değil, yalnızken bir sese tutunmaktır.
Ve bazen tek bir şarkı, bütün günün yükünü omzundan alır.
Oturum aç
Üye ol
Parolamı unuttum