Türkiye'nin memur portalı

Görmeden bağ kurma sanatıdır radyo.

Sesi yüzünden ayırmak, kelimeden ruh tanımak, bir şarkının arasına saklanmış hayatı yakalamaktır.

Radyo; gözün değil, kalbin devrede olduğu bir mecradır.

Sunucunun kahkahasında bir samimiyet, ses tonunda bir yorgunluk, şarkı aralarında kendi hikayeni bulursun.

Frekans dediğin şey aslında biraz da kaderdir; o an açtığın istasyon, ruh halinle anlaşır.

Gece radyosu ayrı bir memlekettir mesela.

Sokaklar tenhalaşır, şehir uyur, sesler derinleşir.

Bir yabancının sesi, en tanıdık hisse dönüşür.

O an anlarsın; bazen insan, hiç görmediği birine en içten halini anlatabilir.

Radyo dinlemek; kalabalıklar içinde yalnız kalmak değil, yalnızken bir sese tutunmaktır.

Ve bazen tek bir şarkı, bütün günün yükünü omzundan alır.

kendi entrylerimizi kendimiz beğenemiyoruz ki iyi de dediğim olay

Tamamen tatil edilmese de yarım gün çalışılsa iyi olur. Bir hafta sabah, bir hafta öğleden sonra. Tüm Türkiye'de kamu kurumlarına bu genelge gönderilse harika olur.

İçimiz derya deniz, dışımız durgun bir göl...

Geç kalınmış bir genelgedir. Çocuklarımızın ve gençlerimizin absürt abuk sabuk sosyal medya platformlarındaki etkileşimlerden olumsuz etkilendiği bu dönemde maneviyatlarının güçlendirilmesi açısından oldukça yerinde bir genelgedir. Osmanlı hatıraları ile donatılmış süslü sınıfları, elinde davullarla geleneksel kıyafetli çocukları ve Karagöz Hacıvat gibi eskimeye yüz tutmuş geleneklerimizin yeniden canlanmaya meyillediğini gördükçe mutlu oluyorum. Gereksiz bir kaos ortamı çıkarmaya çalışanların çabalarını boşa görüyorum. Neden geleneksellikçilik hep gericilik olarak algılanıyor ki. Bilinçli bir demeroze etme çabası insanları. Neyse eğlenceli geçsin diyelim Ramazan birlik içinde...

Yazarın derin duygularını kelimelere döktüğü başlıktir.

10. yılını dolduracak haber başlığı.

Ateşlere gelmeden kurtuluşa erdiğim bugünde, kaymak çok aksiyonlu.

Biran habere konu olan şoförü kendim olarak düşünecektim ki düşünemedim zira teneşir çok soğuk.

ramazan ayına giriş yapmamızdan ötürü güncellemeyi hak eden başlık.

İnsanın içinde, kelimelerden örülmüş gizli bir mahzen vardır.

Kapısı aralıktır ama eşiği geçmeye cesaret edemeyen cümlelerle doludur.

Dudaklara kadar yükselen her hece, kalbin kapısında tökezler; söylenmek ile susmak arasında incecik bir çizgide asılı kalır.

İçimizin dışımıza akıtamadıkları; zamanın içimizde bıraktığı tortudur.

Bir kırgınlığın küf kokusu, bir özlemin buğusu, bir vedanın yarım kalmış sesi.

Söylenmeyen her söz, ruhun duvarına çarpıp geri döner; yankısı insanın içine düşer.

Bazen bir bakışta saklanır o cümleler, bazen geceye fısıldanır da sabaha varamaz.

İnsan, en çok sustuklarıyla derinleşir; çünkü susmak, bazen bir çığlığın en ağır biçimidir.

Ve gün gelir, içte biriken o nehir taşmaz belki ama yatağını değiştirir.

İnsanın gülüşüne sızar, sesine gölge düşürür, bakışına mesafe koyar.

Zira bazı duygular kelimeye değdiği an eksilir; onlar söylenmek için değil, kalbin karanlığında ağır ağır yanmak içindir.

İnsan da o yanışı söndürmeden taşıyabildiği kadar vardır; sustuklarının gölgesi, sabrının ışığı kadar

yine gündemde olan lanet oyun.