Türkiye'nin memur portalı

içimizin dışımıza akıtamadıkları

1. İnsanın içinde, kelimelerden örülmüş gizli bir mahzen vardır.

   Kapısı aralıktır ama eşiği geçmeye cesaret edemeyen cümlelerle doludur.

   Dudaklara kadar yükselen her hece, kalbin kapısında tökezler; söylenmek ile susmak arasında incecik bir çizgide asılı kalır.

   İçimizin dışımıza akıtamadıkları; zamanın içimizde bıraktığı tortudur.

   Bir kırgınlığın küf kokusu, bir özlemin buğusu, bir vedanın yarım kalmış sesi.

   Söylenmeyen her söz, ruhun duvarına çarpıp geri döner; yankısı insanın içine düşer.

   Bazen bir bakışta saklanır o cümleler, bazen geceye fısıldanır da sabaha varamaz.

   İnsan, en çok sustuklarıyla derinleşir; çünkü susmak, bazen bir çığlığın en ağır biçimidir.

   Ve gün gelir, içte biriken o nehir taşmaz belki ama yatağını değiştirir.

   İnsanın gülüşüne sızar, sesine gölge düşürür, bakışına mesafe koyar.

   Zira bazı duygular kelimeye değdiği an eksilir; onlar söylenmek için değil, kalbin karanlığında ağır ağır yanmak içindir.

   İnsan da o yanışı söndürmeden taşıyabildiği kadar vardır; sustuklarının gölgesi, sabrının ışığı kadar

    
   • paylaş kısa yol
   • 19.02.2026 12:42
     gül-feşan
   • beğendim
   • şikayetçiyim